Αρχική arrow Νέα arrow Συνέντευξη της Κάρμεν Ρουγγέρη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κέντρο Καρδιάς 95fm
Συνέντευξη της Κάρμεν Ρουγγέρη στον ραδιοφωνικό σταθμό Κέντρο Καρδιάς 95fm

Η ΚΑΡΜΕΝ ΡΟΥΓΓΕΡΗ Στο ραδιοφωνικό σταθμό Κέντρο Καρδιάς 95fm

Συνέντευξη με την Μαρίτα Μυρωνάκη και τα παιδιά της Γειτονιάς του σταθμού

Τον Ραδιοφωνικό Σταθμό Κέντρο Καρδιάς 95fm επισκέφτηκε η κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη για συνέντευξη. Τα παιδιά της γειτονιάς που είναι οι εγκαταστάσεις του σταθμού, το μυριστήκαν και έλαβαν θέση ραδιοφωνικού παραγωγού.

ΜΜ- Η κυρία Κάρμεν Ρουγγέρη είναι εδώ κοντά μας

ΚΡ- Εδώ βλέπω δυο καρδιές όμορφες στον τοίχο, τέλεια, να πω ότι μου αρέσει και ο τίτλος «Κέντρο Καρδιάς».

ΜΜ- Ευχαριστούμε, πάλι εδώ μαζί... εδώ στο Ηράκλειο.

ΚΡ- Πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, από πέρσι με τους «Τρεις Σωματοφύλακες».

ΜΜ- Δεν το κρύβω πως δεν θέλω να χάσω καμία παράσταση σας, είτε είναι τα παιδιά μαζί μου είτε δεν είναι.

ΚΡ- Η αλήθεια είναι πως οι παραστάσεις μας απευθύνονται σε μικρούς και μεγάλους. Δεν πιστεύω ότι τα παιδιά είναι πλάσματα κατωτέρου Θεού και γιΆ αυτό φροντίζω οι παραστάσεις να έχουν ένα επίπεδο, να μην κατεβάζουμε το επίπεδο νομίζοντας πως έτσι κατεβαίνουμε στα παιδιά.

ΜΜ- Η σύγχρονη ψυχολογία μας παροτρύνει να μιλάμε στα παιδιά σαν να είναι μεγάλοι από την πρώτη μέρα της ζωής τους.

ΚΡ- Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί γονείς μου έχουν πει πως τα παιδιά τους ζητάνε να πάνε σε παράσταση της Κάρμεν Ρουγγέρη γιατί δεν είναι παιδική παράσταση, άρα τα ίδια τα παιδιά τη λέξη παιδικό δεν το θέλουν και γιΆ αυτό πάντα λέω πως οι παραστάσεις μας δεν είναι παιδικές, αλλά για τα παιδιά.

ΜΜ- Κυρία Ρουγγέρη φτιάξαμε κερκίδα για δέστε πόσα παιδιά έχουν μαζευτεί έξω από το στούντιο! (10 παιδιά της γειτονιάς κατέφθασαν στο σταθμό και κοιτώντας από το διαχωριστικό τζάμι φαινόταν ο ενθουσιασμός τους που έβλεπαν την αγαπημένη τους Κάρμεν).

ΚΡ- Πω πω πω… τέλεια, καλά δεν είμαι πολύ τυχερή; Μπορούμε να τα καλέσουμε μέσα να κάνουν ερωτήσεις.  

ΜΜ- Στο διάλειμμα . είστε πολύ τυχερή που έχετε αυτή την επαφή με τα παιδιά, τα παιδιά νοιώθουν και καταλαβαίνουν πόσο τα αγαπάτε και αυτό είναι πολύ όμορφο. Ήρθαν για να συναντήσουν ένα δικό τους άνθρωπο.

ΚΡ- Μου αρέσει πολύ που έρχονται και μου κουρνιάζουν, αυτό είναι τέλειο, νοιώθω πολύ τυχερή!

ΜΜ- Έχετε γράψει τέσσερα παραμύθια ως τώρα με τις εκδόσεις Λιβάνης.

ΚΡ- Ναι, είναι,«Το έρχεσαι μαζί μου» , «Η λίμνη των κύκνων» , « Ο Ηρακλής» και το « Χάνσελ και Γκρέτελ»..Είναι βιβλία που τα αγαπώ πολύ. Βέβαια θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα αλλά επειδή η εικονογράφος μου είναι η Χριστίνα η Κουλουμπή την οποία παραδέχομαι πάρα πολύ! δεν έχει πολύ χρόνο στην διάθεση της και εκείνη με ρίχνει έξω ,αλλιώς θα είχα βγάλει περισσότερα βιβλία.

ΜΜ- Η Χριστίνα η Κουλουμπή είναι η κόρη σας.

ΚΡ- Ναι είναι το πλάσμα μου αλλά δεν έχει σημασία που είναι κόρη μου γιατί την παραδέχομαι πάρα πολύ.

ΜΜ- Βλέπουμε λοιπόν ότι παίρνετε γνωστές ιστορίες, ο Ηρακλής, Χάνσελ και Γκρέτελ που ένα γνωστό παραμύθι και τα ξαναγράφετε με δικό σας τρόπο

ΚΡ- Συνήθως τα αντλώ από τις παραστάσεις μου, μου τα ζητούν κιόλας και μάλιστα τώρα πρόκειται να κάνω μια σειρά, με τις εκδόσεις Παπαδόπουλος, που να έχουν και το cd ,γιατί τα παιδιά θέλουν πολύ να ακούνε το cd από τις παραστάσεις. Έχουμε σκοπό να κάνουμε κάποια έκδοση που να έχει το θεατρικό με σχέδια κουστουμιών για να μπορούν τα παιδιά να τις ανεβάζουν τις παραστάσεις στο σχολείο η οπουδήποτε, έτσι θα έχουν και το παραμύθι και το cd με τα τραγούδια ,και τις φωνές των ηθοποιών, και με αυτό τον τρόπο θα μπορούν να το ακούνε τα παιδιά και να το παίζουνε και μόνα τους.  

ΜΜ- Έτσι θα δοθεί η ευκαιρία στα παιδιά να γίνουν και τα ίδια δημιουργοί

ΚΡ- Ακριβώς αυτός είναι ο σκοπός μας και τώρα αρχίζει αυτή η συνεργασία σιγά -σιγά γιατί κάνω και τόσα άλλα πράγματα συγχρόνως, αλλά μου αρέσει αυτό. Μου λένε καμιά φορά «καλά δεν κουράζεσαι» και τους απαντώ, κοιτάτε να δείτε έτσι κι αλλιώς μια μέρα θα ξεκουραστώ όπως όλοι μας κάποια στιγμή, όμως όσο ζω θέλω να δημιουργώ

ΜΜ- Την Δευτέρα στο Αρκαλοχώρι ήταν μία υπέροχη παράσταση, Αλλά και κάθε σας παράσταση

ΚΡ- Αχ ήταν καταπληκτικά, είχε έρθει πάρα πολύ κόσμος και πρέπει να σας πω πως αυτό που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν ότι ο κόσμος ήταν πολύ ζεστός. Ξέρεις το κοινό παίρνει μέρος στην παράσταση και ειδικά στον «Ρομπέν των Δασών», είναι σαν να κάνουμε μία συνέλευση στην οποία συμμετέχουν όλοι ,είναι πολύ όμορφο και το κοινό στο Αρκαλοχώρι ήταν τόσο ζεστό και τόσο όμορφο. Πάντα λένε στο θέατρο πως το κοινό είναι ,ας πούμε αν υπάρχουν 12 ηθοποιοί το κοινό είναι ο 13ος. Αν το κοινό είναι ζεστό και καλό τότε πετάνε και οι ηθοποιοί,  

ΜΜ- Νοιώθουν θετική ενέργεια, ότι είναι παρόντες όλοι και παρακολουθούνε. πως επιλέγεις όλους αυτούς τους ηθοποιούς,

ΚΡ- Γίνεται συμφωνία από πριν. Τους ρωτάω «για να παίξεις στην δική μας την παράσταση είσαι σίγουρος ότι σε ενδιαφέρει να παίξει για τα παιδιά;»,έτσι ξεκινάω πάντοτε τις συνεργασίες μου, «είναι σίγουρο ότι μπορείς να παίζεις κάθε μέρα τόσο καλά και να καταθέτεις την ψυχούλα σου;»,γιατί αλλιώς τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι τα κοροϊδεύεις, τα παιδιά καταλαβαίνουν ότι δεν είσαι παρόν στην παράσταση και ότι το μυαλό σου είναι κάπου αλλού και τότε φεύγει και το δικό τους μυαλουδάκι. θυμάμαι χαρακτηριστικά που μου είχε πει πριν από χρόνια η κόρη του Λαζόπουλου «πήγα σε μια παράσταση που οι ηθοποιοί όλοι παίζανε με κέφι»

ΜΜ- Πολλές φορές πηγαίνεις σε παραστάσεις -κυρίως σε αυτές που απευθύνονται στα παιδιά και βαριούνται οι ηθοποιοί και αυτό το καταλαβαίνουν αμέσως τα παιδιά και βαριούνται και αυτά.

ΚΡ- Είναι συγκινητικό πως ξεκινήσανμε,14 χρόνια πριν, ξεκινήσαμε σχεδόν με ένα θέατρο γεμάτο, μετά κάναμε 2 παραστάσεις γιατί δεν χωρούσανε ,μετά κάναμε 3 παραστάσεις, μετά 4 και ήταν πάλι γεμάτο το θέατρο όμως και πάλι έφευγε ο κόσμος. Φέτος λοιπόν είπαμε να τις κάνουμε 5 για να μη φύγει κανένα παιδάκι δυσαρεστημένο

ΜΜ- Αυτό γίνεται μόνο το καλοκαίρι. Τι γίνεται με τις παραστάσεις το χειμώνα;

ΚΡ- Δεν αποκλείεται μέσα στα Χριστούγεννα να βρούμε τρόπο να έρθουμε στο Ηράκλειο

ΜΜ- Η Κάρμεν που είναι έτσι πολυδιάστατη, την βλέπουμε στο θέατρο, στην τηλεόραση, συγγραφέα

ΚΡ- Είμαι σκηνοθέτης, γράφω για τα παιδιά αλλά πάντοτε είναι κάποιος άλλος που αναλαμβάνει τα οικονομικά, εγώ δεν έχω καμία θέση σε αυτό το κομμάτι. Και θα πρέπει να πω, για να το γνωρίζουν οι ακροατές μας, πως στις παραστάσεις σε ολόκληρη την Ελλάδα, εγώ δεν πληρώνομαι, είναι μια προσφορά μου στα παιδιά, γιατί αν πληρωνόμουν τότε θα ανέβαινε το κόστος και δεν θα μπορούσαν να γίνουν οι παραστάσεις, Να ξέρετε ότι κάθε μέρα ένας θίασος σαν τον δικό μας, γύρω στα 22 άτομα σύνολο, έχει έξοδα γύρω στις 5.500 ευρώ και με 12 ευρώ εισιτήριο είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγουν αυτά τα χρήματα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι ψώνιο, όμως είναι πολύ ωραίο και μόνο η αύρα που παίρνω από τα παιδιά. Αυτό με ανανεώνει τόσο πολύ που το κάνω κέφι και στο κάτω κάτω εγώ κάνω κι άλλες δουλειές, στην Αθήνα που πληρώνομαι, και από την τηλεόραση πληρώνομαι, δόξα τω Θεώ .και έτσι μπορώ να ζήσω.

ΜΜ- Η Κάρμεν πόσο παιδί νοιώθει η ίδια;

ΚΡ- Να σου πω μου κάνει εντύπωση στην ηλικία που έχω φτάσει, γιατί αισθάνομαι πως είμαι 16 χρονών και λίγο πιο κάτω.

ΜΜ- Ήταν τόσο όμορφη η παιδική ηλικία της Κάρμεν Ρουγγέρη;

ΚΡ- Γενικά είμαι ένας άνθρωπος πολύ αισιόδοξος και έχω την χαρά της ζωής μέσα μου γιΆ αυτό και πάντα μέσα στις παραστάσεις μου λέω «η ζωή είναι όμορφη»,γιατί πολλές φορές το έχω συναντήσει αυτό, υπάρχουν παιδιά, στην εφηβεία κυρίως, που δεν δίνουν σημασία στην αξία που έχει η ζωή , απογοητεύονται που τα μαθήματα τους δεν πάνε καλά, δεν πρέπει όμως ,Θέλω να τους δίνω την αισιοδοξία αυτή.

ΜΜ- Δεν έχουν μάθει τα παιδιά να εστιάζονται στο θετικό, και αυτό ξεκινάει από τους γονείς οι γονείς εστιάζονται στο αρνητικό πολύ συχνά με αποτέλεσμα τα παιδιά να μαθαίνουν να μην παρατηρούν τόσο πολύ το θετικό ,την ομορφιά, της κάθε μέρας...

(Στην διάρκεια των διαφημιστικών, λιλιπούτειοι θαυμαστές «εισβάλλουν» στο Studio του Κέντρου Καρδιάς και περικυκλώνουν την κυρία Ρουγγέρη με φοβερό ενθουσιασμό και διάθεση για πολλές ερωτήσεις. Στο 2ο ημίωρο της θέτουν ερωτήσεις μιας και η ίδια τους το ζήτησε.)

MΜ- Λοιπόν, τι θα πείτε στην κυρία Κάρμεν;

ΚΡ- (με χαρά)…Ότι θέλουνε!!

Ειρήνη και Κωνσταντίνα: πώς γράφετε τα παραμύθια;

ΚΡ- Κοίταξε, ως επί το πλείστον, γράφω θεατρικά έργα, και, μετά από αυτά αρχίζω και γράφω τα παραμύθια, κάνω θεατρικό έργο και μετά το κάνω παραμύθι…

Γιώργος: Εγώ δεν θέλω να ρωτήσω τίποτα, θέλω μόνο να πω ότι μ΄ αρέσουν πολύ τα θέατρα που κάνετε και τα παραμύθια σας.

ΚΡ- Εδώ έχουμε μαζευτεί δέκα παιδιά, κι ένα εγώ, κι ένα σκυλάκι (πολλά γέλια). Είναι καταπληκτικό το θέαμα και λυπάμαι πάρα πολύ που δεν έχουμε κάμερα εδώ για να το δουν και οι ακροατές. Είναι εξαιρετικά τα παιδιά. Και κουκλιά! Η σειρά του Μάνου τώρα να ρωτήσει.

Μάνος: Μα , πώς τα σκέφτεστε τα παραμύθια αυτά;

ΚΡ- Καταρχάς με ενδιαφέρει να κάνω μια παράσταση που να ενδιαφέρει τα παιδιά. Ξεκινάω λοιπόν και κάνω θεατρικό έργο και μετά μου λένε, δεν το κάνεις και βιβλίο;. Ξέρεις, το μυστικό νομίζω, είναι να έχει πλοκή, δηλαδή καθώς το διαβάζει ο άλλος να θέλει να δει τι θα γίνει παρακάτω. Και σε μια παράσταση το ίδιο… ¶μα βαρεθείς και δεν θέλεις να δεις τι θα γίνει παρακάτω, δεν έχει νόημα. Αν όμως θέλεις, τότε έχει νόημα.

Μάνος: Κατάλαβα…  

ΜΜ- Το ΅μαθε! Οπότε Μάνο τώρα θα περιμένουμε κι ένα δικό σου βιβλίο, (γέλια) Να πούμε επί τη ευκαιρία, ότι την Τέταρτη το πρωί στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης θα γίνει μια παρουσίαση…

ΚΡ- Μια που έτυχε να είμαι εδώ στο Ηράκλειο, θα κάνουμε μια παρουσίαση όλων των βιβλίων μου, θα διηγηθώ εγώ στα παιδιά ένα παραμύθι.

ΜΜ- Ναι, συνεχίζουμε και ρωτάμε την κυρία Κάρμεν να μας μιλήσει για τα παιδικά της χρόνια, ναι; Πώς μεγάλωσες, διάβαζες παραμύθια;

ΚΚ- Είχα έναν μπαμπά που ήταν καθηγητής και ο οποίος ήταν πολύ αυστηρός όταν ήμουν εγώ μικρή, οι γονείς ήταν πολύ αυστηροί, μαλώνανε πάρα πολύ. Λοιπόν πρέπει να σας πω ότι ήθελε να είμαστε με ένα βιβλίο στο χέρι και να διαβάζουμε. στην πρώτη τάξη δημοτικού, πού νομίζετε ότι πήγα σχολείο… Στο δημοτικό των Χανίων! Γιατί ο μπαμπάς μου είχε έρθει εδώ να ιδρύσει το Γαλλικό ινστιτούτο Χανίων. Λοιπόν, πρώτη και Δευτέρα τάξη, τις έκανα στα Χανιά, πέρασα πάρα πολύ όμορφα, είχα και πολλούς φίλους εκεί, και θυμάμαι ακόμα κάτι που έκανα και ήτανε πάρα πολύ τρομερό και φοβερό και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Μια μέρα παρασύρθηκα, δεν ξέρω πώς κάνουνε τα παιδιά, κι ενώ ήμουν, έξι χρονών εφτά, πήγα στη θάλασσα να μαζέψω βοτσαλάκια και πέρασε η ώρα… Σοφία : Χωρίς την άδεια της Μαμάς;

ΚΡ- Χωρίς την άδεια κανενός! ¶στα τι έκανα…

ΚΡ- Το έσκασα εν πάση περιπτώσει και πήγα! Και μάζευα βοτσαλάκια. Και άρχισε να σουρουπώνει, και ήμουνα μόνη μου και δεν το είχα καταλάβει γιατί μάζευα, όλο μάζευα βοτσαλάκια ώρες ολόκληρες, πετούσα πετραδάκια μέσα στη θάλασσα, και ξαφνικά ακούω από μακριά.. Κάαααρμεν, Κάαααρμεν!!! Γυρίζω και βλέπω παιδιά τον ...αστυνόμο! Τον μπαμπά μου, τη μαμά μου, όλους τους γείτονες! Ένας κόσμος ολόκληρος με έψαχνε, γύριζε στην παραλία και φώναζε Κάρμεν, Κάρμεν!! Παιδιά μου, τι ξύλο έφαγα, δεν θα το ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου(πολλά γέλια). ¶ντε να ξαναφύγω.

ΜΜ- Μια και σε βρήκαμε και είσαι καλά, να σε κάνουμε κακά τώρα!(γέλια)

ΚΡ- Επιπλέον έχω μια φωτογραφία, γιατί φαίνεται από τότε ότι είχα μια μανία να μιμούμαι και να παίζω θέατρο. Λοιπόν, ήτανε ένας δάσκαλος που μου έμαθε ένα τραγουδάκι, στην τάξη μου έκανε μάθημα, βαστούσε από τη μία τη βέργα του, από την άλλη τα γυαλιά του, και μας δίδασκε ωδική . (Η ΚΡ αρχίζει να τραγουδάει με την ντοπιολαλιά των Χανίων μιμούμενη τον εν λόγω δάσκαλο) «Μιαν ημέρα ένα παιδάκι, έφτιαξα ένα καραβάκι, καραβάκι με χαρά πολύ μεγάλη, έτρεξε στο περιγιάλι, μα δεν άκουσε, τι κρίμα, κι έπεσε μέσα στο κύμα», το θυμάμαι λοιπόν ακόμα, και, γύριζα στο σπίτι και τον μιμούμουνα, και έχω μια φωτογραφία παιδιά μου που με έβγαλε ο μπαμπάς μου είχε κάνει και τον πίνακα από το γαλλικό ινστιτούτο, κι εγώ με το γυαλί εδώ πέρα και με τη βέργα, μιμούμουνα τον δάσκαλο αυτόν. Νομίζω, Καπετανάκης λεγότανε. (γέλια) Θυμάμαι πολλά από τα Χανιά. Θυμάμαι πώς πηγαίναμε την Κυριακή στην εκκλησία με το αλογάκι και την άμαξα…

ΜΜ- Και μια μνήμη έτσι, μεγαλύτερη μέσα από τα χρόνια του θεάτρου που έχει μείνει, έτσι πιο ιδιαίτερη;

ΚΡ- Μετά πήγαμε στην Κύπρο , γιατί πήγε εκεί να κάνει ινστιτούτο ο πατέρας μου, και πήγαμε στην Κύπρο κι εκεί ήταν πολύ πιο προηγμένα τα πράγματα, δηλαδή οκτώ με δώδεκα χρονών ήμουνα στην Κύπρο, κι εκεί ανεβάζανε τη Χιονάτη με τους επτά νάνους, παραμύθι στο σχολείο, και κάνανε ακρόαση από διάφορα παιδιά, τα φωνάζανε και τα ακούγανε, για να διαλέξουνε και να παίξουνε την παράσταση, τα παιδιά τα ίδια τα παιδιά. Και πήγα κι εγώ στην ακρόαση αλλά πρέπει να σας πω ότι τότε μιλούσα με το ρρρό (γαλλικό accent). Γιατί η πρώτη γλώσσα που μίλησα στη ζωή μου ήτανε γαλλικά.

ΜΜ- Α, κι έμεινε η προφορά μετά, έτσι;

ΚΡ- Ναι, γιατί ήμουνα στις καλόγριες μέσα κι αυτά, και μιλούσα έτσι, δηλαδή, πως σε λένε, Κάγμεν Γουγγέγη (γέλια) και τελικά μου λέγανε, πώωως; Κάγμεν Γουγγέγη, πώωως; Και στο τέλος έκλαιγα κι έλεγα να το πει ένας άλλος γιατί εγώ δεν μπογώ να το πω. Πήγα λοιπόν εγώ να κάνω την ακρόαση και δεν μου δώσανε άλλο ρόλο, αλλά επειδή έχω ωραία φωνή, μου δώσανε τον ρόλο του καθρέφτη, και από κει ίσως μου μπήκε το μικρόβιο να ασχοληθώ με το θέατρο.

ΜΜ- Δεν υπήρχε καμιά παρότρυνση από την οικογένεια, ήτανε δικό σου φιντανάκι αυτό.

ΚΡ- Όχι ,απλώς ο πατέρας που ήταν μεγάλη μορφή στα γράμματα ήταν πάρα πολύ υπέρ των τεχνών και ότι είχε σχέση δηλαδή με τέχνες μας προωθούσε. , ενώ άλλοι γονείς απέτρεπαν τα παιδιά τους να ασχοληθούν με τις τέχνες.

ΜΜ- Δεν έβλεπαν μέλλον σΆ αυτό.

ΚΡ- Ναι είχε δίκιο σΆ αυτό, περισσότερο πιστεύω, γιατί, μέσα από την τέχνη απελευθερώνεσαι.

ΚΡ- Περισσότερο πιστεύω και είχε δίκιο σε αυτό γιατί μέσα από την τέχνη απελευθερώνεσαι. Εκεί γνωρίζεις τον εαυτό σου, αποκτάς αυτοπεποίθηση ,δουλεύεις συλλογικά για να κάνεις μια παράσταση.

ΜΜ- Έχεις σκεφτεί ποτέ , αν έκανα κάποιο άλλο επάγγελμα, ίσως να ήταν καλύτερα;

ΚΡ- Όχι ποτέ.

ΜΜ- Αυτό ήταν η πορεία σου, το σχέδιο της ψυχής σου.

ΚΡ- Δεν ξέρω πως εξελίχθηκε, η αλήθεια είναι ότι ήθελα να γίνω και αεροσυνοδός, όταν ήμουν στην ηλικία των παιδιών εδώ. Και έδωσα εξετάσεις στην ολυμπιακή και πέρασα, γιατί ήξερα τρεις γλώσσες. Ήμουν σε μία άλλη εταιρεία, ο διευθυντής μου δεν ήθελε να με χάσει γιατί ήμουν πάρα πολύ καλή υπάλληλος, αυτό θέλω να σου πως, γενικά το λέω στα παιδιά, οτιδήποτε καταπιάνεσαι αν το πιστεύεις και είσαι καλός αποκλείεται να μην πας μπροστά. Και τότε μου έδωσε εκείνος τα λεφτά που θα μου έδινε ο ολυμπιακή, να με κρατήσει. Και έτσι ήταν η τύχη που με βοήθησε να μην γίνω αεροσυνοδός και να σπουδάσω θέατρο που ήταν η άλλη μου επιλογή.

ΜΜ- Βέβαια να πούμε ότι τα παιδιά έχουν ενθουσιαστεί τόσο πολύ, που φέρανε να σας δείξουν και τα νεογέννητα σκυλάκια της Λίζας,

ΚΡ- Κάτι θέλει να πεις… ένας κούκλος που τον λένε Αντώνη. Αντώνης: Εγώ θα ήθελα να σας πω, ότι εμένα μου αρέσουν τα παραμύθια σας και τα θέατρα σας, και επίσης ότι στα έργα που έχετε παίξει, παίζετε συνήθως αστείους ρόλους και μου αρέσει πολύ.

ΚΡ- Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό που λες. Και μένα μου αρέσει να παίζω και να κάνω αστείους ρόλους, γιατί αρέσουν στα παιδιά, φέτος όμως που έπαιξα στο «μπαμπά μην τρέχεις» είχε και σημεία δραματικά ο ρόλος. Δεν ξέρω πως προέκυψε αλλά τελικά με θεωρούν κωμική ηθοποιό.

ΜΜ- Όχι μόνο κωμική, αλλά και δική μας ηθοποιό.

ΚΡ- Ο ηθοποιός όλα πρέπει να τα κάνει.

ΜΜ- Νοιώθω ότι θα ξαφνιάσετε απίστευτα τον κόσμο αν πάρετε τον ρόλο μιας κακιάς γυναίκας μην το κάνετε αυτό.

ΚΡ- Στην πεθερά που έκανα μια τιμωρό, μια στριμμένη. Την Ισμήνη την έκανα στο «μπαμπά μην τρέχεις».(παρατηρώντας τα παιδιά γύρω της σχολιάζει ) Καλά είναι τέλεια εδώ, λυπάμαι που οι ακροατές δεν βλέπετε την εικόνα , είμαι περιτριγυρισμένη από υπέροχα κουκλιά. Εσύ Κωνσταντίνα θα μας πιεις τίποτα; Κωνσταντίνα: Είναι όλη η γειτονιά εδώ, και της προάλλες , καθόμασταν κάτω στην αυλή τη κυρίας Μαρίτας , και διαβάζαμε κομμάτι - κομμάτι το βιβλίο σας «Έρχεσαι μαζί μου».

ΚΡ- Τι ωραίο, αυτό είναι πολύ ωραίο που μου λέτε, το «Έρχεσαι μαζί μου» είναι το βιβλίο που ήταν και θεατρικό. Αυτό το είχα γράψει για τα παιδιά που είχα στην γειτονιά, για να είναι όλα ευτυχισμένα, κάθισα και το έγραψα για έχει ο καθένας ένα ρόλο και να χαίρεται.  

ΜΜ- Περάσανε πολύ ωραία, το ευχαριστήθηκαν πάρα πολύ. Όμως τελειώνει ο χρόνος.

ΚΡ- Ήταν πάρα πολύ όμορφα θα μπορούσα να είμαστε ώρες εδώ με τα παιδιά.

ΜΜ- Είναι ένα παιδικό στούντιο, παιδία μας επισκέπτονται ως σχολείο . Αλλά τώρα είναι εδώ γιατί ήρθαν να δουν ένα δικό τους άνθρωπο. Φραγκίσκος : Εμένα μου αρέσει αυτό που παίζετε με τον Λεωνίδα.

ΚΡ- Α! σου αρέσει ο Λεωνίδας, σας άρεσε η Κικίτσα; γιατί ήταν υπέρ του Λεωνίδα ως επί το πλείστον. Αντώνης : Πάντως εμένα μου άρεσαν όλοι οι ρόλοι που έχετε παίξει.

ΚΡ- Κούκλε μου εσύ, σε ευχαριστώ Αντώνη μου να είσαι καλά.

ΜΜ- Φίλες και φίλοι του Κέντρου Καρδιάς 95 ήταν μια ξεχωριστή συνέντευξη αυτή, μια και με τον καλεσμένο μας ήρθαν και πάρα πολλοί ακάλεστοι καλεσμένοι. Να ευχαριστήσουμε την κα. Κάρμεν Ρουγγέρη που ήταν μαζί μας.

ΚΡ- Εγώ να σας ευχαριστήσω.

 
Κέντρο Καρδιάς 95 FM - Αρχική Σελίδα