Αρχική arrow Νέα arrow Συνέντευξη της Μαρίας Κωνσταντούρου στην Μαρίτα Μυρωνάκη.
Συνέντευξη της Μαρίας Κωνσταντούρου στην Μαρίτα Μυρωνάκη.

 

 

Η συγγραφέας Μαρία Κωνσταντούρου παρουσιάζει το βιβλίο της "Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό".  


 Κωσταντούρου Μαρία συγγραφέας 18-05-10

 

Μαρίτα: Εδώ λοιπόν παρεϊτσα στους 95 , με την κα.Κωνσταντούρου Mαρία, είναι συγγραφέας. «Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό», είναι το νεότερο βιβλίο που μας την φέρνει εδώ , Καλώς μας ήρθες Μαρία σε αυτήν εδώ την συνάντηση ..

Κωσταντούρου Μαρία: Καλώς σας βρήκα και ευχαριστώ πάρα πολύ.

 

Μαρίτα: γεννήθηκες στην Αθήνα πες μας…..

Κωσταντούρου Μαρία: γεννήθηκα στην Αθήνα, αλλά νοιώθω Χιώτισσα όπως ήταν η μαμά μου , ο μπαμπάς μου ήταν από την Πήλο.

Μαρίτα: Χίος  και η Πήλος ,σε επηρεάζουν στο γράψιμό σου; Φέρνεις στοιχεία από αυτούς τους  τόπους .;

Κωσταντούρου Μαρία: το βιβλιο <<Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό», ξεκινάει από το χωρίο του παππού μου, των  παιδικών μου χρόνων , με τα αλώνια, με την λιμνούλα, με την κολοκύθα που πίναμε νερό από την πηγή, έχει επηρεάσει το σκηνικό της εισαγωγής του βιβλίου. Σην Χίο δεν έχω ακόμα αναφερθεί.

 

Μαρίτα: στην Κρήτη σε έφερε  η παρουσίαση του νεώτερου βιβλίου σου, «Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό», πιο είναι αυτό το πολύ που δεν είναι πάντα αρκετό; Τα πολλά συναισθήματα, η πολύ αγάπη, ο πολύς ο έρωτας;

Κωσταντούρου Μαρία: Όλα αυτά Κάποιος άνθρωπος μπορεί να θεωρήθει, ότι είναι πολύ επιτυχημένος έχοντας λίγα ,και  κάποιος άλλος που μπορεί να έχει καταφέρει περισσότερα να μην είναι ευχαριστημένος με τον εαυτό του. Πάει ανάλογα με τις φιλοδοξίες που έχει ο καθένας. Ή στην αγάπη κάποιος να προσφέρει όσο περισσότερα μπορεί , αλλά ο αποδέκτης του να τα θεωρεί όλα δεδομένα, να ξέρει ότι ο ίδιος μπορεί να προσφέρει περισσότερα και να μην του φτάνουν να είναι λίγα. Είναι τελείως υποκειμενικό.

Μαρίτα: Τελικά οι άνθρωποι δεν θέλουν λίγα, θέλουν πολλά, θέλουν τα πάντα.

Κωσταντούρου Μαρία: Αυτό είναι αδύνατον όμως νομίζω ότι όλοι το ξέρουν.

Μαρίτα: «όλα ή τίποτα», ακούμε πολλές φορές να τραγουδιέται, αλλά εδώ θέλουμε μόνο τα όλα,. <<Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό», Ένα καινούργιο βιβλίο με μια φιγούρα γυναικεία απ΄έξω, φαίνεται θηλυκό, είναι θηλυκό βιβλίο θα μπορούσαμε να το προτείνουμε και στους άνδρες;

Κωσταντούρου Μαρία: το προτείνουμε και στους άνδρες. Βέβαια οι άνδρες προτιμούν να διαβάζουν πιο αστυνομικά βιβλία περιπέτειες , φαντασίας ίσως, όμως όσοι το διάβασαν άνδρες, μου είπαν ότι τους άρεσε γιατί αναφέρεται στον άνθρωπο ουσιαστικά. Μπορεί η ιστορία να μπλέκει άνδρες γυναίκες, αλλά ο άνθρωπος παίζει ρόλο. Η αξιοπρέπεια του ανθρώπου, η αληθινά αγάπη, αυτά λοιπόν δεν έχουν γένους.

Μαρίτα: Είναι μία ιστορία γεμάτη εκπλήξεις, μια ιστορία που ξεκινάει το 1950, ένας γάμος με ενα ηλικιακά αταίριαστο ζευγάρι

Εκείνη 17 εκείνος 50  ,ένας άλλος  έρωτας που οδηγεί στην γέννηση ενός παιδιού εκτός γάμου , η αδελφή του εκτός γάμου παιδιού θα συναντήσει τον έρωτα της που ήταν και ο έρωτας της μητέρας του, μια ιστορία πολύ μπερδεμένη, από αυτές που μας αρέσουν να διαβάζουμε και έχουμε αγωνία στο τέλος να δούμε που θα καταλήξει. Τι σε κάνει να εμπνέεσαι όλα αυτά;

Κωσταντούρου Μαρία: Περιστατικά που είτε έχω βιώσει εγώ, ή αυτά που ακούω γνωστούς ανθρώπους να βιώνουν. Συνήθως πιστεύω ότι ένας συγγραφέας γράφει πράγματα που έχει ζήσει ή που θα ήθελα να ζήσει. Φτάνει ένα ερέθισμα.

Μαρίτα: Από πού ξεκίνησε, πιο ήταν το ερέθισμα για ετούτο το βιβλίο; Είναι μία εντελώς φανταστική ιστορία, ή έχει και κάπου μία πηγή;

Κωσταντούρου Μαρία: Ποτέ δεν γράφω φανταστικές ιστορίες, ότι γράφω σίγουρα έχει συμβεί, μπορεί να προσθέσω, για σασπένς κάποια γεγονότα περισσότερα, αλλά η ουσία είναι ίδια. Το συγκεκριμένη βιβλίο ξεκίνησε από την αγάπη μου προς τους γονείς μου, τους οποίους θεωρώ ότι ήταν υπέροχοι άνθρωποι, ακριβοδίκαιοι, σωστοί ειλικρινείς, και όλο αυτό το μεγαλείο της ψυχής τους που γνώρισα κοντά τους, και μου έχουν μεταδώσει εμένα όσο μπορούσαν ήθελα να το βγάλω σε ένα βιβλίο. Μπορεί να είναι μία ιστορία αλλά θέλω να δείξω την αξία τη αγάπης και τις αξιοπρέπειας, και του σεβασμού στον άνθρωπο.

 

Μαρίτα: Είμαστε σε μία εποχή που ίσως τα συναισθήματα δοκιμάζονται πάρα πολύ, παίρνουν άλλες διαστάσεις, τα θεωρούμε λίγο διαφορετικά, παίζονται πολλά παιχνίδια, αν και τα συναισθήματα καταγράφονται το ίδιο, είτε ζήλια είτε αγάπη, από την εποχή των αρχαίων χρόνων που έγραφαν οι αρχαίοι μας συγγραφείς, μέχρι σήμερα. Παρόλα αυτά τα δικά μας συναισθήματα είναι, πιο πολύπλοκα πιο δύσκολα έτσι δεν είναι; Γιατί έχουμε πολλές πληροφορίες που σου λένε τώρα πρέπει να νοιώσεις έτσι πρέπει να νοιώσεις αλλιώς. Αυτό δεν κάνει πιο δύσκολο γενικότερα τις σχέσεις των ανθρώπων;

Κωσταντούρου Μαρία: Τα συναισθήματα είναι πάντα συναισθήματα, δεν αλλάζουν , δεν χωράει πρέπει, πρέπει να νοιώσεις έτσι, πρέπει να νοιώσεις λιγότερο, το συναίσθημα βγαίνει μόνο του από μέσα μας δεν το καθορίζει κανείς. Οι απαιτήσεις των ανθρώπων έχουν αλλάξει, πιστεύω ότι έχουν δώσει περισσότερη σημασία σε λιγότερο σημαντικά πράγματα. Γι΄αυτό έχει χαθεί αυτή η ανθρωπιά, η καλοσύνη, η αγνότητα που υπήρχε τα πιο παλιά χρόνια.

Μαρίτα: Έχουμε μία τάση να θαυμάζουμε τους παλαιότερους έρωτες τους βλέπουμε .πιο τρυφερούς, πιο διάρκειας, σήμερα τα βλέπουμε πιο επιπόλαια λες και δεν υπάρχει η δυνατότητα να νοιώσουν οι νεότεροι ένα πραγματικά δυνατό συναίσθημα, και να κρατήσει.

Κωσταντούρου Μαρία: Τα να κρατήσει αυτό είναι δύσκολο. Αλλά τον ρομαντισμό που βλέπω στα παλαιότερα, ας πούμε η καντάδα, ήταν πολύ ρομαντική έκφραση αγάπης. Σήμερα δεν γίνεται …τα ραβασάκια που έστελναν, τώρα βλέπεις μέσα από το κινητό τηλέφωνο πέντε γραμμές στην ουσία αυτού που θέλεις να πεις και τελείωσε. Αυτό έχει χαθεί. Και δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε ότι οι άνθρωποι ήταν πιο αγνοί, πιο καλοσυνάτοι, γιατί εγώ θυμάμαι όταν ήμουν μικρή είχαμε μονίμως το κλειδί έξω από την πόρτα, έμπαινε μέσα ο γείτονας, ο φίλος , όποιος ήθελε ανά πάσα στιγμή. Τώρα ποιος τολμάει να το κάνει αυτό, τώρα έχεις κλειδαμπαρωμένα και πάλι σου μπαίνουν από το παράθυρο.

Μαρίτα: Αλλάζουν οι εποχές και νέα καινούργια συναισθήματα και νέες ανασφάλειες μπαίνουνε, και ας μιλάμε ότι όλα αυτά γίνονται διαχρονικά.

Μαρίτα: Να γυρίσουμε πάλι  στο βιβλίο <<Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό»,, την δεκαετία του 50 μία κοπέλα 17 χρονών παντρεύεται  ένα 50αρη, αποκτάει  παιδιά μαζί του ο 50αρης σύζυγος  , από την αρχή αποδέχεται  ότι κάποια στιγμή θα έχει τα προβλήματα στο γάμο του  που όντως έρχονται  στην συνέχεια, Μια αντρική θέση εντελώς διαφορετική συναντάμε στον ηρώα σου για την εποχή του 50

Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, είναι μία παραχώρηση για εκείνη την εποχή του άντρα, ο ήρωας μου  φαίνεται ότι είναι πιο μπροστά από την εποχή του.

Μαρίτα: επέλεξες  να βάλεις μια δυσανάλογη σχέση γάμου , ο 50αρης όσο καλός και αν περιγράφεται  τι γυρεύει με μια δεκαεφτάχρονη ?,

Κωσταντούρου Μαρία: Δεν συναντιέται και στην εποχή μας; εγώ ξέρω ζευγάρια με μεγάλη διαφορά, είτε ο άντρας μεγαλύτερος είτε η γυναίκα, υπάρχουν όμως.

Μαρίτα: Γάμος επιλογής σε οικονομικές δυσκολίες.

Κωσταντούρου Μαρία: δεν νομίζω ότι είναι απόλυτο, δεν πιστεύω ότι ο έρωτας έχει ηλικία γιατί η ψυχή μας ερωτεύεται.

Μαρίτα: Κάποια στιγμή λοιπόν έρχεται ο νεότερος άνδρας, και ο 50αρης δεν τον εμποδίζει τον αφήνει να μπει στη ζωή της νεαρής γυναικάς του .

Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, ενώ θα μπορούσε να το διαλύσει, θεωρεί ότι είναι δικαίωμα της να ερωτευτεί και εκείνη, τους αφήνει ελεύθερους να κάνει τον κύκλο της η σχέση τους, έτσι ώστε να είναι σίγουρος ότι θα ξεπεραστεί όταν θα επιστρέψει η κοπέλα κοντά του.

Μαρίτα: Ακούγεται λογικό, το να την εμποδίζει απλά θα την έχανε μια κι έξω. Οπότε το αφήνει να εξελιχθεί. Μέσα από αυτόν τον έρωτα γεννιέται και ένα παιδί ένα  κορίτσι που μεγαλώνει , η αδερφή αυτού του παιδιού συναντάει κάποια στιγμή τον αγαπημένο της μητέρα της, και αρχίζει μαζί του μια ερωτική σχέση . Τώρα, πως έχετε την ικανότητα να μπερδεύεται τόσες πολλές ιστορίες συγχρόνως, και να βρίσκετε και τα νήματα να τις ξεμπερδεύετε., Στην ζωή βλέπουμε τα πράγματα να μην είναι τόσο εύκολα., στην Ιστορία  σου υπάρχουν εμπόδια, υπάρχουν δυσκολίες, αλλά υπάρχει και η απελευθέρωση κάπου στο τέλος . Κωσταντούρου Μαρία: Σε μερικά βιβλία ψυχοπλακώνεσαι στο τέλος, γιατί έτσι το θέλει ο συγγραφέας και το δέχομαι. Απλά επειδή είναι πολύ αισιόδοξο άτομο, δεν μου αρέσει να βασανίζω πολύ τους ήρωές μου. έχει τύχει και να σκοτώσω ήρωα, όλα μέσα στην ζωή είναι. Αλλά στο συγκεκριμένο ίσως επειδή το όλο μου σκεπτικό ήταν να αναδειχθεί το μεγαλείο της αγάπης, και αυτό με έκανε τελικά να δώσω λύσεις σε όλα.

Μαρίτα: Πολύ ωραίο αυτό που λες, να αναδειχθεί το μεγαλείο της αγάπης, όχι του έρωτα, της αγάπης!!. Η αγάπη είναι αυτή που κρατάει τον 50αρη σύζυγο να μεγαλώσει το παιδί εν γνώσει του ότι δεν ήταν δικό του, με τόση τρυφερότητα και αγάπη και να μην το ξεχωρίσει από το δικό του. Και αγάπη είναι τελικά και της συζύγου που αγαπάει τον 50αρη σύζυγό της, απλά αναζητάει και τον έρωτα που θέλει η δική της ηλικία.

Κωσταντούρου Μαρία: Τον αναζητάει, δεν σημαίνει ότι πήγαινε γυρεύοντας, της έτυχε της κοπέλας, δεν το ήθελε νοιώθει άσχημα, τον σέβεται, τον αγαπάει και τον εκτιμά τον τον σύζυγό της.

Μαρίτα: τίτλοι από  προηγούμενα σου βιβλία; είναι, «Όταν οι γυναίκες τολμούν», «Σε βλέπω παντού», και «Σκιές στο χρόνο». βιβλία συντροφιά  για  το καλοκαίρι, στην παραλία, στο βουνό και στο σαλόνι αντί της τηλεόρασης. Ας  να μιλήσουμε και για το «Όταν οι γυναίκες τολμούν», ο τίτλος αυτός τι θέλει να μας δώσει;

Κωσταντούρου Μαρία: Είναι τέσσερις φίλες η κάθε μία αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα, προσπαθεί να τα λύσει, κάποια φτάνει στον πάτο που λέμε, χρειάζεται να δώσει μια γερή ώθηση για να βρει τον εαυτό της , την αξιοπρέπεια της, και τολμά. Τολμά να κάνει την επανάστασή της στον γάμο της, στην κοινωνία, και βγαίνει νικήτρια.

Μαρίτα: Από εκεί βγαίνει και ο τίτλος;

Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, όλες τολμούν και οι τέσσερις.

Μαρίτα: Και μόνο σαν μήνυμα μου φτάνει, εγώ λέω όλοι οι άνθρωποι πρέπει να τολμούν και ας κάνουν και λάθη, μέσα από τα λάθη θα μάθουν, μέσα από αυτή την περιπέτεια που θα βρεθούν , θα γνωρίσουν και τις δυνάμεις τους, θα δουν τι θα κάνουν παρακάτω.

Κωσταντούρου Μαρία: Πολλοί φοβούνται να τολμήσουν για να μην πληγωθούν, αλλά δεν συνειδητοποιούν ότι αν δεν τολμήσουν δεν μπορούν να νιώσουν και ευτυχία.

Μαρίτα: Ετοιμάζεις τώρα κάτι καινούργιο, κάτι νεώτερο, είναι ήδη στα σκαριά;

Κωσταντούρου Μαρία: Στο μυαλό μου είναι ολοκληρωμένο ,αλλά στο κομπιούτερ είναι στην μέση.

Μαρίτα: μπορείς να έχεις όλο το μυθιστόρημα απαρχής στο μυαλό σου;

Κωσταντούρου Μαρία: Συνήθως ναι έτσι είναι. Μπορεί βέβαια κατά την διάρκεια του γραψίματος να προσθέσω κάτι που δεν το είχα σκεφτεί στην αρχή, γιατί οι ήρωες είναι σαν υπαρκτά πρόσωπα για εμάς. Ζεις μαζί τους, τις εμπειρίες τους, τις ευτυχισμένες στιγμές, τις αποτυχίες τους, και αυτοί σε καθοδηγούν από μία στιγμή και μετά, να γράψεις την επόμενη σκηνή, που δεν σου ήρθε από την αρχή στου μυαλό. Οπότε είναι έτοιμο ολοκληρωμένο, ξέρω το τέλος, την μέση δουλεύω λίγο ακόμα.

Μαρίτα: όλη αυτή η κατάσταση, που επικρατεί, η οικονομική ανησυχία, οι φόβοι, πόσο σε αγγίζουν  όλα αυτά  που συμβαίνουν στην κοινωνία μπορούν να γίνουν κίνητρα για να γραφτεί ένα βιβλίο από εσάς; 

Κωσταντούρου Μαρία: Εννοείτε να μην υπάρχει ιστορία μέσα;

Μαρίτα: Πάντα θα υπάρχει μία ιστορία, αφού πάνω μας εξελίσσονται όλα αυτά, αλλά να μην εστιασμένη τόσο πολύ στα πρόσωπα, όσο στην ομάδα ,στο σύνολο.

 Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, θα μπορούσα, με προβληματίζουν τόσο πολύ όσα γίνονται γύρω μας, αλλά από την άλλη μου βγαίνει και αυτό το συναίσθημα το έχω μέσα μου σαν άνθρωπος, και ότι και να προσπαθήσω να γράψω ξέρω ότι στο τέλος θα μου βγει, και το ατομικό συναίσθημα.

Μαρίτα: Μήπως τελικά είναι αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε πιο κοντά ο ένας στον άλλο; Γιατί μία ιστορία που θα μιλάει για ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν θα υπάρχει μια ανθρώπινη ιστορία, είναι απρόσωπο ξένο, ενώ η ιστορία  το κάνεις σαν να είναι δικό σου;

Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, το βιώνεις καλύτερα και άλλωστε τα πρόσωπα είναι αυτά που φτιάχνουν την κοινωνία ολόκληρη, άρα δεν μπορείς να τα αποκλείσεις όλοι κουβαλάμε κάτι και όλοι έχουμε τις ευθύνες μας.

Μαρίτα: Πια είναι η ευθύνη που εσύ  κουβαλάς, και έχεις ανάγκη να την μοιραστείς με τους άλλους;

Κωσταντούρου Μαρία: Ευθύνες έχουμε πολλές γιατί έχουμε πολλούς ρόλους πλέον. Σε όλα αυτά που είπατε, πάνω από όλα σαν μάνα, αυτό είναι νομίζω το πιο βασικό, γιατί από εκεί ξεκινάμε να δώσουμε αρχές, αξίες, που αργότερα θα τις βιώσει όλη οι κοινωνία. Αν όλοι μας κάνουμε σωστά παιδιά, , με αξίες, τότε θα ήταν και διαφορετικά τα πράγματα πιστεύω.

Μαρίτα: Ως μητέρα που είσαι δύο παιδιών;

Κωσταντούρου Μαρία: Έχω και εγγόνι.

Μαρίτα: Μια νεότατη γυναίκα να έχει εγγόνι, πολύ ωραία! Όταν γράφεις σκέφτεσαι την γενιά της εγγονής ή του εγγονού;

Κωσταντούρου Μαρία: Όχι μόνο όταν γράφω, με απασχολεί πάρα πολύ, δυστυχώς αν και είμαι πολύ αισιόδοξο άτομο, δεν μπορώ να σκεφτώ πολύ αισιόδοξα για το μέλλον, των παιδιών και των εγγονιών μας.

Μαρίτα: Δεν πρέπει όμως να υποχωρήσουμε, η πένα που εσύ έχεις, το ραδιόφωνο που εμείς έχουμε, αλλά και η συλλογική εργασία, όλων των ανθρώπων μπορεί να δώσουν πραγματικά σημαντικά αποτελέσματα.

Κωσταντούρου Μαρία: Και αυτό που πιστεύω που πρέπει να γίνει, είναι να σταματήσει αυτό το , ας αλλάξουν οι άλλοι και θα αλλάξω και εγώ. Πρέπει πρώτα να αλλάξει ο καθένας μας ξεχωριστά και μετά θα αλλάξει όλο το σύνολο.

Μαρίτα: Όλο το μυστικό είναι να βρούμε την δύναμη να αλλάξει ο καθένας τον εαυτό του, και .όχι να επιμένει να αλλάξει τους άλλους, γιατί είναι μεγάλη πλάνη.

Κωσταντούρου Μαρία: Είναι μια δικαιολογία που δίνουμε για να αναβάλλουμε τις θυσίες που πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε..

Μαρίτα: Στα περισσότερα μυθιστορήματα έχουμε απαντήσεις. Σε κάποια  αφήνουν οι συγγραφείς μετέωρη την απάντηση να την βρει ο κάθε αναγνώστης όπως του ταιριάζει καλύτερα. Τι προτάσεις θα έδινες στα ανθρώπινα καθημερινά προβλήματα που μας παλεύουν ; 

Κωσταντούρου Μαρία: Το σωστό θα ήταν να είμαστε αποστασιοποιημένοι, όπως γίνεται και στο βιβλίο, αλλά αυτό δεν γίνεται στην καθημερινότητά μας. ίσως θα πρέπει να σκεφτόμαστε τι  πόνο μπορεί να προκαλέσουμε στους άλλους, πόσο πόνο μπορούμε να αντέξουμε εμείς, να σκεφτούμε τις συνέπειες των πράξεών μας.

Μαρίτα : Να μην είμαστε εγωκεντρικοί. ότι είναι πραγματικά, καλό για μένα είναι και για τον άλλον. Που σημαίνει ότι όταν είναι πραγματικά καλό να αποχωρήσω από μία σχέση τότε είναι πραγματικά καλό και για τον άλλον, άσχετα αν δεν το θέλει.

Κωσταντούρου Μαρία: Ναι, έτσι είναι. Αλλά ο εγωισμός του άλλου, ίσως η εξάρτηση που αναπτύσσεται καμιά φορά, δεν τον αφήνει  να το δεχθεί. Στο μέλλον φαίνεται. Αλλά και πάλι από εγωισμό λίγοι είναι αυτοί που θα το αναγνωρίσουν και θα πουν καλά έκανε ,μπράβο του.

Μαρίτα: Εμείς όμως θα υποστηρίζουμε το σωστό, και το σωστό είναι το πραγματικά καλό, είναι πραγματικά καλό για όλους. Άλλους μπορεί να τους πονάει λιγότερο άλλους περισσότερο. Νοιώθεις ότι τα βιβλία σου αλλάζουν χαρακτήρες; Αλλάζουν τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων; Τους βοηθάς να προχωράνε παρακάτω; Να προβληματίζονται, να βρίσκουν μέσα από τους ήρωες τους δικούς σου προβλήματα στην δική τους καθημερινότητα; Ή είναι απλά ένα παραμύθι για μεγάλους;

Κωσταντούρου Μαρία: Αυτό θέλω να κάνω. Όχι παραμύθι δεν είναι , όλα όσα γράφω τα έχω πάρει από την καθημερινότητα, από ανθρώπους που γνωρίζω. Και αυτός είναι ο σκοπός μου, να προβληματιστούν, και αναθεωρήσουν κάποια πράγματα. Το θέμα είναι πως θα το διαβάσει και ο άλλος. Αν ρίξει μια γρήγορη ματιά, δεν θα δει ίσως τίποτα. Αλλά αν κάτσει και αναρωτηθεί, και μπει στην θέση των ηρώων, τότε πιστεύω ότι κάτι θα έχει να κερδίσει.

Μαρίτα: Μέσα από τα βιβλία ζουν πραγματικότητες που μια μας φέρνουν στο παραμύθι την άλλη στην ιστορία, την άλλη στην φαντασία, αλλά λίγο πολύ είναι παρμένα από την ζωή όλα αυτά. Μαζεύεις ιστορίες που κάποια στιγμή λες κάτι θα τις κάνω;

Κωσταντούρου Μαρία: Πολλές φορές ζητάω να μου πουν ,ειδικά σε μεγάλους ανθρώπους, ηλικιωμένους, πηγαίνω γυρεύοντας.

Μαρίτα: Ζητάς βοήθεια για να εξελίξεις έναν ήρωά σου; Είναι στιγμές που δεν ξέρεις τι να τον κάνεις, δεν ξέρεις που να τον πας; Και ζητάς την γνώμη σαν να υπάρχει ένα πραγματικό πρόβλημα; Ξέρεις μια φίλη μου πέρασε αυτό το λες, για να ακουσεις αντιδράσεις ;

Κωσταντούρου Μαρία: Όχι, το μόνο που έχω κάνει είναι όταν θέλω να περιγράψω συναισθήματα ενός άνδρα, που όπως και να το κάνεις δεν μπορείς να μπεις 100% στην ανδρική ψυχοσύνθεση, μπορεί κάτι να ξεφύγει. Τότε ναι, ρώτησα φίλους, να δω πως θα ένοιωθαν , τι θα έκαναν, για να είμαι σίγουρη ότι έχω πιάσει όλες τις πιθανές εκδοχές.

Μαρίτα: Οι άνδρες που διαβάζουν τα βιβλία τι σου λένε; Τους αδικείς, τους υποστηρίζεις;

Κωσταντούρου Μαρία: Μα δεν τους αδικώ. Πιστεύω ότι δεν διαχωρίζουμε άνδρες γυναίκες, άνθρωποι είναι. Και υπάρχουν και στις δύο, είτε άνδρας είτε γυναίκα, ο άνθρωπος θα έχει τα λάθη του θα έχει τα στραβά του, θα έχει τα ίσια του. Δεν σημαίνει ότι οι άνδρες θα είναι όλοι κακοί , και οι γυναίκες όλες ξύπνιες, όλες πονηρές.

Μαρίτα: Όταν οι συγγραφείς επιλέγουν μέσα στα βιβλία τους να βάλουν μικρά παιδιά, να παίζουν κάποιους ρόλους, στο δικό σου το βιβλίο έχουμε ένα κοριτσάκι μικρό, έχουμε και ένα μεγαλύτερο, μεγαλώνουν οι ηλικίες. Τα λόγια των μικρών παιδιών πως τα εμπνέεσαι, πως τα φαντάζεσαι;

Κωσταντούρου Μαρία: Επηρεασμένη και από τα παιδιά μου στην ηλικία αυτή, πως μιλούσαν πως αντιδρούσαν.

Μαρίτα: Ζητάς και κάποια συμβουλή από κάποιον που να γνωρίζει την παιδική ηλικία περισσότερο ή αφήνεσαι στην δική σου εμπειρία;

Κωσταντούρου Μαρία: Στην δική μου εμπειρία για να πω την αλήθεια, και στην παρατήρηση, γιατί καθημερινά συναντάω παιδάκια, και στην γειτονιά βλέπω πως φέρονται, πως αντιδρούν, τι θέλουν, τι τα ευχαριστεί.

Μαρίτα: Μία συγγραφέας για ενήλικες μπορεί να απευθυνθεί το ίδιο εύκολα και στα παιδιά;

Κωσταντούρου Μαρία: Νομίζω .ότι είναι πολύ δύσκολο. Είναι κάτι τελείως διαφορετικό.

Μαρίτα: Ναι, αλλιώς πρέπει να μιλήσεις σε μία παιδική ηλικία, αλλιώς σε μία εφηβική και αλλιώς στους ενήλικες.

Μαρίτα: θα  ήθελες να ζήσεις κάπου αλλού, να ζήσεις κάπως αλλιώς, θα ήταν κάτι τέτοιο μες στις επιθυμίες σου. υπάρχει μέσα στο πλάνο της δικής σου εξέλιξης, ένας διαφορετικός τρόπος ζωής από αυτόν που σήμερα έχεις;

Κωσταντούρου Μαρία: Τώρα θα σε ξαφνιάσω εγώ. Δόξα τον θεό πριν τέσσερα χρόνια κατάφερα να αλλάξω τον τρόπο ζωής μου και, να πλησιάσω αυτό που ήθελα. Έφυγα από την Αθήνα , πήγα στο Πόρτο Ράφτη δίπλα στην θάλασσα, πλαγιά με το πράσινο, με το γαλάζιο απέναντι, τα νησάκια, αυτή η ηρεμία, αυτή η ομορφιά , η γαλήνη, η έμπνευση που σου έρχεται εκεί, μακριά από μποτιλιαρίσματα, φωνές, μικροπρέπειες όλα αυτά.

Μαρίτα: Πιστεύω ότι ένα κοινό που δένει όλους του Αθηναίους, είναι η επιθυμία να φύγουν από την Αθήνα.

Η  Μαρία Κωσταντούρου μας χαρίζει το βιβλίο «Το πολύ δεν είναι πάντα αρκετό», είναι ένα πολύ-πολύ ενδιαφέρον βιβλίο, και έχει πολλά να πει στην ψυχολογία του καθενός μας , γιατί λίγο πολύ θα βρούμε ήρωες και καταστάσεις που σχετίζονται και με εμάς τους ίδιους να σε ευχαριστήσω που ήσουν εδώ κοντά μας.

Κωσταντούρου Μαρία: Εγώ να σας ευχαριστήσω , χαρά μου και τιμή μου.

Μαρίτα: Θα χαρώ και στο επόμενο βιβλίο, να είσαι εδώ, να μιλάμε γι΄αυτό.

Κωσταντούρου Μαρία: Και θα χαρώ να ξανά έρθω για διακοπές για τρίτη φορά στην Κρήτη,

Μαρίτα: Η Κρήτη ενδείκνυται για πολλές ομορφιές και για καλούς ανθρώπους όπως εσένα. Να ευχαριστήσουμε και όλους εσάς που ήσασταν εδώ μαζί μας, από την Μαρίτα Μυρωνάκη και το Κέντρο Καρδιάς 95, καλώς σας μεσημέρι.

 

 
Κέντρο Καρδιάς 95 FM - Αρχική Σελίδα